نا مه ای به خواهرم
 
نويسندگان

 

 

زندگانی امام رضا(ع)

نام : علی

لقب : رضا، صابر، زکی، ولی، فاضل، وفی، صدیق، رضی، سراج الله، نورالهدی، قرة عین المؤمنین، مکیدة الملحدین، کفوالملک، کافی الخلق، رب السریر، و رئاب التدبیر

کنیه : ابوالحسن

نام پدر : موسی

نام مادر : نجمه تکتم

تاریخ ولادت : 11 ذی القعده سال 148 هجری

محل ولادت : مدینه منوره

مدت امامت : 20 سال

مدت عمر : 55 سال

تاریخ شهادت : آخر ماه صفر سال 203 هجری

علت شهادت : انگور زهر آلود

نام قاتل : مأمون ملعون

محل دفن : خراسان

تعداد فرزندان : 1 پسر و1 دختر  

 

 

قلبى شکست و دورو برش را خدا گرفت

نقاره مى‏زنند...  مریضى شفا گرفت

دیدى که سنگ در دل آئینه آب شد

دیدى که آب حاجت آئینه را گرفت

خورشیدى آمد و به ضریح تو سجده کرد

اینجا براى صبح خودش روشنا گرفت

پیغمبرى رسید در این صحن پر ز نور

در هر رواق خلوت غار حرا گرفت

از آن طرف فرشته‏اى از آسمان رسید

پروانه وار گشت و سلام مرا گرفت

زیر پرش نهاد و به سمت خدا پرید

تقدیم حق نمود و سپس ارتفاء گرفت

چشمى کنار اینهمه باور نشست و بعد

عکسى به یادگار از این صحنه‏ها گرفت

دارم قدم قدم به تو نزدیک مى‏شوم

شعرم تمام فاصله‏ها را فرا گرفت

دارم به سمت پنجره فولاد مى‏روم

جایى که دل شکت و مریضى شفا گرفت

 

میلاد امام رضا (ع) برشما مبارک باشه ،

                                انشاالله هر که ،هر حاجتی داره

                                                   امشب از آقا امام رضا (ع) بگیره

[ ۱۳۸٩/٧/٢٦ ] [ ٧:۱٠ ‎ب.ظ ] [ بهمن ]

سلام

مدتی بود که می خواستم کتاب "دا " رو بخرم و بخونم

                                  ولی هر بار یه مشکلی پیش می اومد

تا اینکه دو یا سه روز پیش بالاخره خریدمش

                      همین که فروشنده کتاب رو داد دستم

                                      با خودم گفتم بعیده من بخونمش

چون من از کتابهای حجیم اصلا خوشم نمیاد ناراحت

                                    ولی وقتی کتاب رو باز کردم

                                                  و شروع کردم به خوندنش

تازه فهمیدم چرا اینقدر ازش تعریف میکنن

                     چون هم خاطراتش خیلی ناب وتازه هستش

                                      هم نویسنده اش خیلی زیبا نوشته

واقعا ارزش داره آدم ١٢ دوازده هزار تومان براش پول بده

حالا شروع کردم ،

              انشاالله که بتونم تمومش کنم لبخند

 

الانم داره مسابقه پرسپولیس و ملوان میده

          من و همسری و دخترم امشب طرفدار ملوان هستیم لبخند

ولی پسرم امشب هم طرفدار پرسپولیسه

                        هر چه بهش میگیم پسر جان

                                    یه کم غیرت وطنی داشته باش لبخندلبخند

ولی قبول نمیکنه  ناراحت

         جای تعجبش اینجاست که همسری اصلا

                                                        اهل فوتبال نیست

و پسرم رو هم خیلی دوست داره

                     ( نمیدونم، میگن خانما بیشتر پسری هستن لبخند)

ولی امشب اصلا کوتاه نیومد لبخند

                    آخرش دیدم داره برای پیروزی ملوان

                                                        صلوات می فرسته لبخند

تا بحال همسرمو در باره فوتبال اینجوری ندیده بودم

                                                " حالاهم بازی تموم شد"

و ملوان با سه گل برنده شد لبخند

 

 هر چند ازباخت پرسپولیس ناراحتیم

                     ولی از برد ملوان خیلی خوشحالیم لبخندتشویق

.

            

 

 

 

[ ۱۳۸٩/٧/۱۸ ] [ ٧:۳٠ ‎ب.ظ ] [ بهمن ]

 

شیطان مهربان!!!

 

مردی صبح زود از خواب بیدار شد تا نمازش را در مسجد بخواند.

 لباس پوشید و راهی مسجد شد.

در راه، زمین خورد و لباسهایش کثیف شد. بلند شد، خودش را

 پاک کرد و به خانه برگشت.

مرد، لباس هایش را عوض کرد و دوباره راهی مسجد شد.

                              در راه و در همان نقطه، مجدداً زمین خورد!

دوباره بلند شد، خودش را پاک کرد و به خانه برگشت.

                               و بار دیگر لباس هایش را عوض کرد

                                                          و راهی مسجد شد.

 

در راه مسجد، با مردی که چراغ در دست داشت برخورد کرد و نامش را پرسید. مرد پاسخ داد: من دیدم شما در راه به مسجد دو بار به زمین افتادید، از این رو چراغ آوردم تا بتوانم راهتان را روشن کنم.

مرد اول از او بسیار تشکر می کند و هر دو راهشان را به طرف مسجد ادامه می دهند. همین که به مسجد رسیدند، مرد اول از مرد چراغ بدست در خواست می کند تا به مسجد وارد شود و با او نماز بخواند. مرد دوم از رفتن به داخل مسجد خودداری می کند.

 

مرد اول درخواستش را دوباره تکرار می کند و مجدداً همان جواب را می شنود. مرد اول سوال می کند که چرا او نمی خواهد وارد مسجد شود و نماز بخواند؟

مرد دوم پاسخ داد: من شیطان هستم!!

مرد اول با شنیدن این جواب یکّه می خورد و شیطان در ادامه می گوید:

من شما را در راه مسجد دیدم و این من بودم که باعث زمین خوردن شما شدم. چون می خواستم به مسجد نروید، وقتی شما به خانه رفتید، لباستان را عوض کردید و به مسجد برگشتید، خدا همه گناهان شما را بخشید. من برای بار دوم باعث زمین خوردن شما شدم و حتی آن بار هم نتوانستم شما را تشویق به ماندن در خانه کنم، بلکه شما مشتاق تر به راه مسجد برگشتید و به خاطر آن، خدا همه گناهان افراد خانواده ات را هم بخشید.

من ترسیدم که اگر یک بار دیگر باعث زمین خوردن شما بشوم، آنگاه خدا گناهان افراد دهکده تان را هم ببخشد!

بنابراین، خواستم مطمئن شوم که شما به مسجد می رسید!!!

 

[ ۱۳۸٩/٧/۱۳ ] [ ۱۱:٠٦ ‎ب.ظ ] [ بهمن ]

سلام

این چند روزه پر بود از لحظات تلخ وشیرین

                   تلخ ترینش وقتی بود که من پست قبلی رو

                                                                        نوشتم

 

که مر بوط به شهید محمد رضا حقیقی بود

                   و وقتی نظر دختر باران رو خوندم

 

که نوشته بودن :

 

وای آقا بهمن
این چه پستیه گذاشتین؟
حالم بدشده...
یاد تمام خاطراتم افتادم...گریه

                                با تمام وجودم، ناراحتی شون رو

                                                             احساس کردم ناراحت

 

آخه دو تا از دائی های ایشون بشهادت  رسیده بودن

                 و این عکسها، یاد و خاطره دائیهای عزیزش رو

                                                 جلوی چشمانش آورده بود

 

و من بخاطر اینکه روحیه ایشون عوض بشه

                        پست بعدی رو با دو خاطره شیرین نوشتم

                      

 

اما شیرین ترین لحظه من

                   در این چند روز همین الانه

                                   آخه الان متوجه شدم که

                                        آبجی ممولم داره مادر میشه  لبخند

خدایا شکررررررررررررررررت لبخند

 

اما در مورد پست قبلی :

             اون عکسی که گذاشتم، هم می خواستم

                               در باره شهید علی صنعتی که مینویسم

شما تصویرش رو هم داشته باشید

                  و هم زمانیکه عکس بچه گیمو در پروفایل وبلاگم

گذاشتم ، خواهرم ستاره خانم خواست که

                               که اگه ممکنه  یه عکس جدیدتری بذارم

 

منم وظیفه خودم دونستم

                برادری خودم رو هم خدمت ستاره خانم

                                         و هم همه شما عزیزان ثابت کنم

 و برای اولین بار یه عکس از خودم

                                       در دنیای مجازی بذارم

 

اما:

 

این عکس در سال ۶۴ در منطقه چنگوله (منطقه ای بین مهران

 ودهلران ) گرفته شده

و یکی از خطوطی بود که خیلی از ما شهید ومجروح گرفت

من خاطراتیکه اون روزا

                           نوشتم هنوزم دارم  لبخند

اما اولین نفر از سمت چپ فکر کنم اسمش حسن زاده

                                                    از بچه های فومن بود

و الان هیچ خبری ازش ندارم

            نفر دوم شهید علی صنعتی

                                و نفر سوم شهید فرزانگان

                                            نفر چهارم رو اصلا یادم نمیاد

و اما اولین نفر از سمت راست

                              این حقیر سر پا تقصیر هستم خجالت

                                

                                                  

 

                                                         

                                                           

 

 

[ ۱۳۸٩/٧/۱٠ ] [ ٦:٢٠ ‎ب.ظ ] [ بهمن ]

 

 

سلام

اولا از لطف همه شما ممنون و متشکرم

 

                         انشاالله سعی میکنم فردا عصر آپ کنم

 

 

 

[ ۱۳۸٩/٧/٩ ] [ ٩:۳٩ ‎ب.ظ ] [ بهمن ]
[ ۱۳۸٩/٧/٥ ] [ ۸:۱٦ ‎ب.ظ ] [ بهمن ]
 

 

روز مرگم نفسی وعده ی دیدار بده وانگهم تا به لحد خرم و دلشاد ببر

وقتی صلوات مردمی که برای تشییع پیکر محمد رضا دیرینه ی حقیقی آمده بودند تمام شد ، پیکر شهید به آرامی از داخل تابوت درون قبر قرار داده شد. لحظاتی بعد محمد رضا آرام تر ازهمیشه درون قبر خوابیده بود. تا این لحظه همه چیز روال عادی خود را طی می کرد. اما هنوز فرازهای اول تلقین تمام نشده بود که عموی شهید فریاد زد: «الله اکبر! شهید می خندد

او که خم شده بود تا برای آخرین بار چهره ی پاک،آرام ونورانی محمد رضا را ببیند، متوجه شده بودکه لب های محمد رضا در حال تکان خوردن است و دو لب او که به هم قفل و کاملاً بسته شده بود ، درحال باز شدن و جدا شدن است و دندان های محمدرضا یکی پس از دیگری در حال نمایان و ظاهرشدن است

.

عموی او می گفت: ابتدا خیال کردم لغزش حلقه های اشک در چشمان من است که باعث می شود لب های شهید را در حال حرکت ببینم، با آستین، اشک هایم را پاک کردم و متوجه شدم که اشتباه نکردم

.

لب های او در حال باز شدن بود و گونه های او گل می انداخت

.

پدرومادر شهید را خبر کردند.آن ها هم آمدند و به چهره ی پاک فرزند دلبندشان نگریستند. اشک شوق از دیدن چنین منظره ای به یک باره بار غم و رنج فراق محمدرضا را از دل آن ها بیرون آورد. مادرش فریاد زد: «بگذارید همه بیایند و این کرامت الهی را ببینند

تمام کسانی که برای تشییع پیکر شهید به بهشت آباد اهواز آمده بودند، یکی پس از دیگری بالای قبر محمدرضا آمده و لبخند زیبای او را به چشم دیدند

»

.

روی قبر را پوشاندند، درحالی که دیگر آن لب ها بسته نشد و تبسم شیرین و لب های باز شده ی شهید باقی بود

.

دست نوشته ی شهید در دفترچه ی یادداشت

:

روی بنما و وجود خودم از یاد ببر

                                خرمن سوختگان را گو همه باد ببر

روز مرگم نفسی وعده ی دیدار بده

                              وانگهم تا به لحد خرم و دلشاد ببر

این سخن شهید در خصوص تبسم لحظه ی تدفین است که پس از شهادت در خواب به مادر می گوید: مادرم! آن چه را که شما فکر می کنید در دنیا و آخرت بهتر از آن نیست، مشاهده کردم

 

منبع :http://ghorbategham.blogfa.com/post-8.aspx

 

شهیدی که در قبر خندید

محمد رضا حقیقی را می شناسی؟

 همان شهیدی که خنده او در هنگام دفن پیکر مطهرش مشهور است.

محمدرضا چهارسالگی ات یادت هست؟ آن هنگام که اولین حرف زشت را در خیابان شنیده بودی،

شهید محمد رضا حقیقی

بغض کرده بودی که حرفی را شنیده ام که اگر بگویم دهانم نجس می شود ! تو در چهارسالگی ناپاکی باطنی را از کجا می فهمیدی؟ یا سیزده سالگی ات ؟

• دوستانش برایم گفتند که وقتی نماز جماعت تمام شد و همه رفتند محمدرضا سر گذاشت به سجده و مدتی همان جور ماند. خشکش زده بود هرچه صبر کردند او سر از سجده بر نداشت یکی از بچه ها گفت خیال کردیم مرده ! وقتی بلند شد صورتش غرق اشک بود از اشک او فرش مسجد خیس شده بود . پیرمردی جلو آمد و پرسید : بابا ! چیزی گم کرده ای ؟ پاسخ شنید نه . پرسید چیزی می خواهی پدرت برایت نخریده؟ سری تکان داد که نه . پرسید : پس چرا اینجور گریه می کنی ؟ گفت : پدر جان! روی نیاز ما به خداست  اگر من در سجده مرادم را نگیرم پس کی بگیرم؟

• بعد از ظهری تو همان خانه ای که در اهواز داشتیم استراحت می کردم اغلب همسایه هامان عرب بودند . سر و صدای بچه هایی که در کوچه بازی می کردند آسایش را از ما سلب کرده بود تازه چشمهایم گرم شده بود که با صدای شکستن شیشه از خواب پریدم . از وحشت بدنم می لرزید... با بی توجهی گفتم :

ای خدا من از دست این بچه عرب ها چه کنم؟

روز مرگم نفسی وعده ی دیدار بده       وانگهم تا به لحد فارغ و آزاد ببر

محمد رضا تا این حرف را شنید نگاهی به من کرد از آن نگاه ها پیش رویم ایستاد و گفت : بابا چه گفتی؟

با غیظ حرف خودم را تکرار کردم .

اخم هایش را درهم کشید و گفت : ‌باید بروی و از همه همسایه ها از بالا تا پایین کوچه عذر خواهی کنی . شما غیبت همه ی عرب ها را کردی بستانی ها سوسنگردی ها و ...

من آنروز به او خندیدم در حالیکه باید به زبانی که لجام آن گسیخته بود می گریستم.

• در گوشه ای از دفتر خاطراتت شعر زیبای حافظ را به خط خوش نوشته بودی : آذر ماه 1364

روز مرگم نفسی وعده ی دیدار بده
وانگهم تا به لحد فارغ و آزاد ببر

شهید محمد رضا حقیقی

من که خبر نداشتم پدرت آن را چون جان شیرین نگهش داشته بود و به من نشان داد شاید اگر خودم ندیده بودم باور نمی کردم تو به جای عبارت « فارغ و آزاد» با خط خود نوشته بودی « خرم و دلشاد»  حالا شعر حافظ اندکی تغییر کرده بود

وانگهم تا به لحد خرم و دلشاد ببر

چه کسی می دانست این دعا دو ماه دیگر مستجاب خواهد شد؟ اجابت این دعا همان و آن خنده ی دندان نما همان!

• محمد رضا! من مانده ام که تو چه کردی که خدا این گونه سخنت را شنید و دعایت را اجابت کرد؟ تو چه دیدی که با لب خندان رفتی؟ آن چه جذبه ای بود که دگر بار روح تو را به جسم تو بازگرداند؟

هزاران نکته دارد زندگی اش، یک از یک زیباتر، با شکوهتر، اگر خواستی بیشتر بدانی از کتاب « می شکنم در شکن زلف یار» صفحه خنده دندان نما را بخوان، حکایت محمد رضا را که وعده ی دیدار گرفت لبخندش ثابت می کند .

منبع : http://www.tebyan.net/index.aspx?pid=118319

[ ۱۳۸٩/٧/۳ ] [ ۸:٢٧ ‎ب.ظ ] [ بهمن ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

خدا دوست داشتن خالصانه خواهرم را در دلم قرار داده ومن هم فقط برای او می نویسم.
صفحات اختصاصی
آرشيو مطالب
امکانات وب
.